نفر سوم به انگلیسی

کلمه‌ی «نفر سوم» در زبان انگلیسی به the third person ترجمه می‌شود.

این عبارت در ظاهر ساده، اما در زمینه‌های گوناگون دارای معانی و کاربردهای متنوع است. در معنای ابتدایی و عمومی، «نفر سوم» به فردی اشاره دارد که پس از نفر اول و نفر دوم در یک صف، گروه یا ترتیب قرار می‌گیرد. اما فراتر از این معنا، در حوزه‌های مختلف زبانی، اجتماعی و حتی ادبی، مفهوم «نفر سوم» ابعاد گسترده‌تر و عمیق‌تری پیدا می‌کند.

در زبان‌شناسی و دستور زبان انگلیسی، «the third person» یکی از سه حالت اصلی بیان است که در کنار «first person» (اول‌شخص) و «second person» (دوم‌شخص) قرار می‌گیرد. در این حالت، گوینده نه از خود سخن می‌گوید و نه مخاطب مستقیم را مورد خطاب قرار می‌دهد، بلکه درباره‌ی شخص یا اشخاص دیگری صحبت می‌کند. استفاده از سوم‌شخص در زبان، نوعی فاصله و عینیت ایجاد می‌کند و اغلب در متون رسمی، علمی و روایی به کار می‌رود. برای مثال، وقتی نویسنده‌ای می‌نویسد «او گفت که خواهد آمد»، در واقع از زاویه‌ی دید سوم‌شخص روایت می‌کند.

در ادبیات، زاویه‌ی دید سوم‌شخص یکی از شیوه‌های اصلی روایت محسوب می‌شود. نویسنده در این شیوه، به‌عنوان مشاهده‌گری بیرونی عمل کرده و داستان را از دید شخصیتی خاص یا از دیدی همه‌جانبه نقل می‌کند. این روش به او امکان می‌دهد تا به ذهن و احساسات چندین شخصیت نفوذ کند یا تنها از بیرون رفتار آن‌ها را توصیف نماید. روایت سوم‌شخص می‌تواند لحن داستان را رسمی‌تر، همه‌جانبه‌تر و گاه بی‌طرف‌تر کند و به خواننده دیدی گسترده‌تر از دنیای داستان بدهد.

در عرصه‌ی اجتماعی، «نفر سوم» گاهی به معنای فردی بی‌طرف است که در اختلاف یا گفت‌وگویی میان دو نفر وارد می‌شود. این نقش، که در بسیاری از فرهنگ‌ها مورد احترام است، نشانه‌ی عقلانیت و انصاف به شمار می‌آید. حضور نفر سوم در یک گفت‌وگو یا مناقشه می‌تواند به برقراری توازن، کاهش تنش و یافتن راه‌حلی منصفانه کمک کند. از این رو، مفهوم «نفر سوم» در تعاملات انسانی یادآور نقش میانجی‌گرانه و صلح‌جویانه است.

از دید فلسفی و نمادین نیز، «نفر سوم» گاهی به عنوان نمادی از دیدگاه بیرونی و آگاهی فراتر تعبیر می‌شود. او ناظر است، اما درگیر نیست؛ شاهدی است که واقعیت را از زاویه‌ای دیگر می‌بیند. در بسیاری از آثار هنری و فکری، «نفر سوم» نماد خرد، تعادل یا آگاهی مستقل از احساسات آنی دو سوی درگیر است. این عبارت نه‌تنها جایگاه عددی فردی در یک ترتیب، بلکه تصویری از نقش آگاهانه، بی‌طرف و ناظر در میان انسان‌ها را مجسم می‌سازد.